Niemand zag wanneer het begon. Ik wel.

Als kind dacht ik niet na over mijn lichaam.

Ik rende.
Ik deed.
Ik leefde.

Buiten zijn was vrijheid.

Niet iets waar je bij stil stond, maar iets wat er gewoon was.

Je ging naar buiten en je bewoog.

Zonder nadenken.
Zonder twijfel.

Je lichaam deed wat het moest doen.

Altijd.

En als kind ga je ervan uit dat dat zo blijft.

Dat het normaal is.
Dat het van jou is.
Dat het nooit verandert.

Tot het verandert.

Niet in één keer.

Niet met een klap.

Maar langzaam.

Zo langzaam dat niemand het ziet.

Niemand zag wanneer het begon.

Ik wel.

Er was geen moment.
Geen dag waarop alles ineens anders was.

Geen duidelijke grens tussen toen en nu.

Als je het van buitenaf bekijkt, zou je denken dat het geleidelijk ging.

Dat het erbij hoorde.
Dat het misschien niet eens opviel.

Maar ik weet beter.

Ik weet nog precies hoe het voelde.

Niet als iets groots.
Niet als iets dat je meteen begrijpt.

Maar als iets kleins dat blijft hangen.

In het begin was het bijna niets.

Een stap die net iets anders voelde.
Een beweging die net iets minder vanzelf ging.

Zo klein dat je het wegwuift.

Je denkt dat je moe bent.
Dat het toeval is.
Dat het morgen weer weg is.

Dus je gaat door.

Ik ging ook door.

Zoals ik altijd deed.

Maar ergens, tussen al die gewone momenten, zat iets wat niet meer klopte.

Niet zichtbaar voor anderen.
Niet groot genoeg om te benoemen.

Maar wel aanwezig.

Altijd net daar.

Ik begon het te voelen in dingen die niemand ziet.

Niet in rennen.
Niet in grote bewegingen.

Maar juist in het kleine.

Opstaan.
Draaien.
Een paar stappen zetten zonder erbij na te denken.

Dat lukte niet meer zoals eerst.

En dat is het moment waarop het begint.

Niet wanneer je valt.
Niet wanneer iemand anders het ziet.

Maar wanneer jij het zelf voelt.

Voor het eerst.

Ik probeerde het te negeren.

Niet omdat ik het niet zag.
Maar omdat dat makkelijker is.

Je wil niet dat er iets mis is.
Je wil niet dat iets verandert.

Dus je geeft het geen naam.

Maar je lichaam heeft geen woorden nodig.

Het laat het je voelen.

Steeds weer.

In kleine signalen.

De meters werden anders.

Niet meteen minder.
Maar zwaarder.

Alsof elke stap net iets meer vroeg.

Alsof mijn lichaam begon te onderhandelen met elke beweging.

En ondertussen ging de wereld gewoon door.

Mensen zagen mij nog zoals ik was.

Ik lachte.
Ik bewoog.
Ik deed mee.

Aan de buitenkant klopte het nog.

Maar vanbinnen wist ik het al.

Dit is niet meer zoals het was.

Thuis werd het duidelijker.

Daar waar niemand kijkt.
Daar waar je niet hoeft te doen alsof.

Daar voelde ik het het meest.

In de stilte.

Wanneer mijn lichaam niet meer hoefde te compenseren.

Dan kwam het naar boven.

De twijfel.

De vraag die je niet wilt stellen.

Blijft dit?

Het ziekenhuis kwam pas later.

Niet als begin.

Maar als bevestiging.

Afspraken.
Onderzoeken.
Gesprekken.

Woorden die uitleg geven.

Maar geen antwoord op wat het met je doet.

Want niemand vertelt je hoe het voelt om langzaam afstand te nemen van iets wat ooit vanzelfsprekend was.

Niemand vertelt je hoe stil dat proces is.

In de loop van de jaren werd het duidelijker.

Niet ineens.

Maar onmiskenbaar.

Mijn lichaam veranderde.
Mijn grenzen verschoven.

De afstand die ik kon lopen werd kleiner.
De inspanning groter.

De pijn bleef.

Niet schreeuwend.
Maar aanwezig.

Altijd.

Een smeulende, brandende onderlaag die nooit helemaal weggaat.

Ik leefde ondertussen gewoon door.

Werk.
Relaties.
Liefde.

Ik leerde Tamara kennen.

En ergens in dat leven moest ook dit een plek krijgen.

Niet als iets tijdelijks.
Maar als iets wat bleef.

De diagnoses kwamen.

Spina Bifida.
Tethered Cord.
Een incomplete dwarslaesie.

Woorden die uitleg geven.

Maar nooit de ervaring vangen.

Operaties volgden.

Hoop.
Teleurstelling.
Herstel.
Achteruitgang.

En steeds opnieuw die vraag.

Hoeveel blijft er over?

Tot dat ene moment.

In het ziekenhuis.

Waar een arts tegenover me zat en zei dat ik medisch gezien uitbehandeld was.

Dat is geen zin die stopt.

Dat is een zin die blijft hangen.

Die met je meegaat.

De gang op.
De lift in.

De auto in.

Ik weet nog hoe stil het was.

Hoe Tamara naast me zat.

Haar hand op mijn been.

Hoe we niets zeiden omdat alles al gezegd was.

En ergens onderweg besefte ik het.

Dit wordt mijn leven.

Niet tijdelijk.

Niet straks weer normaal.

Maar dit.

Vandaag leef ik anders.

Ik loop niet meer zoals vroeger.
Buiten ben ik afhankelijk van een rolstoel.

De meters zijn anders geworden.

Niet alleen fysiek.

Maar ook mentaal.

Maar het leven stopt niet.

Het verandert.

Ik ben er nog.

Niet zoals toen.
Niet zonder nadenken.

Maar wel hier.

En misschien is dat wat overblijft.

Niet hoe het was.

Maar hoe je ermee verder gaat.

Niemand zag wanneer het begon.

Maar ik wel.

Ik voelde het.

In elke stap die anders werd.
In elke beweging die meer vroeg.
In elke dag waarop ik moest nadenken.

En toch ben ik er nog.

Ik leef nog.

Niet zoals eerst.

Maar wel echt.

Dit is wat ik vertel als ik spreek.

Niet als verhaal.

Maar zoals het is.

Voor mensen die het voelen.

Of het misschien nog niet begrijpen.

Wil je dat ik dit kom delen in jouw stad of organisatie?

Dan kom ik het niet uitleggen.

Maar laten voelen.